Zwiedzając Kuks natrafiamy na pozostałości bajkowego przepychu i bogactwa. Kompleks powstał zgodnie z barokową filozofią, aby cieszyć się życiem ale i pamiętać o śmierci. Budowle po lewej stronie, na tzw. brzegu życia były przeznaczone do życia towarzyskiego, natomiast przeciwny brzeg należał do spraw bardziej duchowych tzw. brzeg śmierci. Pierwsze zabudowania które powstały przy odkrytym źródle to kaplica Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z 1697 roku oraz gospoda „U Złotego Słońca”, która po późniejszej rozbudowie służyła jeszcze niedawno jako szkoła wiejska. Przed gospodą w 1732 roku posadzono dwie lipy, które rosną do dziś. W tym samym czasie zbudowano tez most przez rzekę Łabę. Z każdym rokiem powstawały nowe budowle. W okolicy dzisiejszej szkoły powstał teatr, w którym występowały światowej klasy zespoły teatralne i operowe. W 1724 roku tutaj, po raz pierwszy w Czechach, wystąpił włoski zespół operowy. Niedaleko teatru w oddzielnym budynku ustawiono zegar, na którym poruszały się figurki przedstawiające historie biblijne. Pierwszy kamienny dom uzdrowiskowy zbudowano w 1704 roku. Znajdował się on nad kaskadowymi schodami. Dolna część domu uzdrowiskowego to były łaźnie z dwunastoma wannami. W górnej części znajdowała się bogato zdobiona sala z pokojami po bokach, z których wychodziło się na arkadowe promenady z przepięknym widokiem na dolinę. Na drugim piętrze mieściła się część mieszkalna dla rodziny hrabiowskiej. Budynek ten nazywano pałacem. Jednak prawdziwy pałac został ukończony w 1710 roku i znajdował się po prawej stronie gospody „U Złotego Słońca”. Miał dwa piętra a w dół, w stronę rzeki, prowadziły monumentalne schody z szerokim kaskadowymi balustradami. Na szczycie schodów z muszli trzymanych przez rzeźby Trytonów tryskała woda i spływała po balustradach (schody zostały obecnie odrestaurowane). Po obu stronach schodów rozciągały się ogrody z kwiatami, drzewami i krzewami. Stała tam fontanna i rzeźby. Najbardziej podziwiane były rzeźby Diany i Akteona. Pod schodami znajdował się szeroki plac wybrukowany kamiennymi płytami. Zbierała się tu publiczność na koncerty, tańce i inne rozrywki. Z tego placu prowadziły dwa łuki kamiennych schodów w stronę rzeki. W centrum schodów znajdowała się kamienna płyta z rzeźbą Polifema. Trzymał on flet, a w plecach ukryty miał mechanizm muzyczny napędzany przez przepływającą wodę. Na odwiedzających, których przyciągała melodia, co jakiś czas tryskała woda z rozsypanych dookoła muszli. Dekorację schodów dopełniały rzeźby symbolizujące pory roku – Wenus przedstawiała wiosnę, Ceres lato, Bachus jesień, a Saturn zimę. Dziś można je zobaczyć w galerii Sporcka w szpitalu. Pod tarasowymi ogrodami zbudowano cztery domy dla gości uzdrowiska, które stoją do dziś. Tylko otaczający teren leży teraz znacznie wyżej nad rzeką. Rosnące zainteresowanie odwiedzających uzdrowisko spowodowało wybudowanie w sąsiedztwie kolejnych budynków z przeznaczeniem na miejsca noclegowe, a w1724 r. wybudowano budynek administracyjny i kolejną karczmę.